دردنامه اعتماد: روی هرکی دست گذاشتیم رومون پا گذاشت:
در روانشناسی اجتماعی، مهربانیِ بدون مرز سیگنالِ تحملِ بالا میفرستد و فرد را به هدف آسانِ بهرهکشی تبدیل میکند. مغز انسان هزینه و سود رفتار را ناخودآگاه محاسبه میکند؛ وقتی هزینهی پا گذاشتن روی شما کم باشد، احتمال آن بالا میرود. از نگاه تکاملی، نوعدوستیِ بدون انتخابِ طرف مقابل در محیط رقابتی یک ضعف سیگنالدهی است. مرزگذاری نه خودخواهی، بلکه فیلتر بقاست.
راهکار:
شاید این الگو تصادفی نیست؛ روانشناسان بهش میگن «جبر تکرار»: وقتی نقش ناجی رو میپذیری، ناخودآگاه آدمهایی رو جذب میکنی که مرز نمیشناسن. قدم بعدی میتونه این باشه که به جای دست گذاشتن روی آدمها، اول بفهمی چرا دستِ تو مگنت کفشهای دیگران میشه.