آیا زمان واقعاً همه چیز را درمان میکند؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد تجربه عشق عمیق، مسیرهای دوپامین و اکسیتوسین را در مغز بازنویسی میکند و خاطرات عاطفی پایدار ایجاد میکند. زمان زخمهای سطحی را التیام میدهد، اما ساختارهای عصبی مرتبط با عشق طولانیمدت دستنخورده باقی میمانند. آیا این یعنی عشق نوعی 'نقص در حافظه' است؟
راهکار:
میتوان این جمله را از نگاه تکامل مغز بازتعریف کرد: عشق مثل یک 'اثر انگشت عصبی' است – زمان ممکن است خاطرات دیگر را کمرنگ کند، اما مدارهای دوپامینیِ عشق اولیه هرگز پاک نمیشوند. پس شاید عشق نمیمیرد، فقط باهوشتر میشود.