امید واژهای شوم یا انگیزهبخش؟:
در روانشناسی شناختی، «امید سمی» زمانی رخ میدهد که فرد روی یک نتیجهٔ غیرواقعی پافشاری کند و در نتیجه شکست را عمیقتر تجربه کند. اما جالب اینجاست که بدون امید، حتی انگیزه برای شکل گرفتن آرزو هم از بین میرود. پژوهشهای «امید درمانی» (Hope Therapy) نشان میدهند که امید واقعبینانه، نه خالیکنندهٔ زیرپا، بلکه محرک تابآوری است. سوال: آیا میتوان بین امیدی که تخریب میکند و امیدی که میسازد تمایز قائل شد؟
راهکار:
اما این نگاه یکطرفه است: امید گاهی مثل داربست عمل میکند که آرزو را بالا میبرد، نه اینکه زیر پایش را خالی کند. شاید «امید سالم» همان جایی است که میپذیریم ممکن است زمین بخوریم، اما باز هم تلاش میکنیم.