شکست یا پیروزی

بلندپروازی؛ رسیدن به اوج یا خاک، هر دو برد است:

شکست ازنظر عصب‌شناسی فقط یک پایان نیست؛ مغز وقتی نتیجه‌ی پیش‌بینی‌شده محقق نشود، دوپامین بیشتری برای «خطای پیش‌بینی» ترشح می‌کند تا یادگیری را تقویت کند. یعنی بازنده‌ی واقعی کسی است که اصلاً بالا نرود و سیگنال جدیدی دریافت نکند. به همین دلیل، اقتصاد رفتاری «زیان‌گریزی» را بزرگ‌ترین مانع پیشرفت می‌داند نه خودِ سقوط. اگر سقوط را بخشی از الگوریتم تکامل ببینی، واقعاً هر دو حالت برد است.

راهکار:

این نگاه می‌تواند به یک اصل تصمیم‌گیری تبدیل شود: اگر ریسک‌پذیری را برد بدانی، دیگر تردید جایی ندارد؛ فقط کافی است مسیر را هوشمندانه انتخاب کنی.