شخصیت شناسی دراکو مالفوی

دراکو مالفوی؛ آدمی که می‌خواست دیده شود ولی نشد:

در روانشناسی تحولی به این پدیده می‌گویند «آینه‌ی والدینی»؛ کودک فقط در انعکاس نگاهِ مراقبش خود را می‌بیند. وقتی آن آینه به‌جای بازتاب، دود یا نفرت نشان دهد، فرد دچار «گرسنگی دیده‌شدن» می‌شود و بعدها هر نقشی را بازی می‌کند تا نگاه دیگری را قفل کند. دراکو فقط یک شرور نبود؛ او صحنه‌ای ساخته بود از جنسِ نام خانوادگی‌اش تا بالاخره دیده شود.

راهکار:

«دیده‌نشدن» دراکو را می‌شود از زاویه‌ای دیگر خواند: او همیشه دیده می‌شد؛ اما به‌مثابه «پسر لوسیوس»، «بلوند خانواده مالفوی» یا «دشمن هری». چیزی که از آن محروم بود، دیده‌شدن به‌مثابه خودِ واقعی‌اش بود. این جمله دارد تفاوت «مشهور بودن» و «آشنا بودن» را روایت می‌کند؛ مرئی‌بودنِ مدام، می‌تواند عمیق‌ترین شکل نامرئی‌بودن باشد.