شخصیت رهبر

رهبری به جای پیروی: من رهبری می‌کنم:

تحقیقات روانشناسی اجتماعی نشان می‌دهد که ادعای «من رهبرم» اغلب نتیجه معکوس دارد. در آزمایش‌های گروهی، افرادی که مستقیماً خود را رهبر معرفی می‌کنند، کمتر مورد پذیرش قرار می‌گیرند. رهبری واقعی یک پدیده نوظهور است: گروه به طور ناخودآگاه کسی را انتخاب می‌کند که بیشترین همدلی و توانایی حل مسئله را دارد، نه بیشترین ادعا. به قول ماکس وبر، رهبری کاریزماتیک مبتنی بر «اعطای مشروعیت از سوی پیروان» است. پارادوکس: رهبران واقعی هرگز نمی‌گویند «من رهبرم»، آنها عمل می‌کنند. به نظر شما، چه چیزی یک رهبر را از یک مدعی متمایز می‌کند؟

راهکار:

رهبری واقعی اغلب با سکوت و گوش دادن شروع می‌شود، نه با اعلام. شاید معنای عمیق‌تر این جمله در عمل مشخص شود: کسانی که واقعاً رهبری می‌کنند، نیازی به گفتنش ندارند.