ادب در خیابان؛ نشانهی شخصیت خاص:
ادوارد هال، مردمشناس، فاصلهی امن شخصی رو ۴۵ تا ۱۲۰ سانتیمتر تعریف کرد؛ اما مسئلهی جالبتر «بیمدعاییِ مدنی» گافمنه: عابرها در خیابان با همین کجشدنهای ریز به هم اعلام میکنن که «دیدمت، ولی اذیتت نمیکنم» تا تنش جمعیت کم بشه. پژوهشهای علوم شناختی هم میگن این هماهنگی از همون سیستم پردازش بصری ماهیهای دستهجمعی میاد؛ بدنها بدون فکر، فاصلهها رو تنظیم میکنن تا کل سیستم نلغزه. سؤال اینه: این رفتار رو بیشتر مدیون فرهنگیم یا غریزه؟
راهکار:
شاید این کجشدنها بیصداترین شکل مهربانی باشد؛ ادبی که نه دیده میشود نه شنیده، اما شهر را آدمیزادتر میکند.