وانمود کردن برای شکار بهتر؛ استتار یا فریب؟:
در طبیعت به این کار «تقلید تهاجمی» میگویند: شکارچی خودش را شبیه طعمه، جفت یا گونهای بیخطر نشان میدهد. ماهی قلابدار با زائدهای کرممانند طعمه را فریب میدهد و هشتپای مقلد همزمان شکل چند شکارچی خطرناک را به خود میگیرد. یعنی فریب، راهبردی تکاملی است نه فقط یک انتخاب اخلاقی؛ جایی که هزینهی لو رفتن، گرسنگی است. در شبکههای اجتماعی، نمایش نسخهای غیرواقعی از خودتان دقیقاً همان قلاب است؛ اما طعمهی نهایی چه کسی است؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهی استتار طبیعی هم دید: در حیاتوحش، «وانمود کردن» بخشی از بقاست نه لزوماً دروغ. اما در روابط انسانی، تفاوت بین استتار موقت و نقاب دائمی این است که اولی ابزار شکار است و دومی زندان شکارچی.