وقتی فقط سنت با همسنهایت یکی است؛ تفاوت با همسالان:
در روانشناسی رشد، پدیدهای به نام «ناهمزمانی رشد» وجود دارد: سن تقویمی، شناختی، عاطفی و اجتماعی لزوماً همتراز نیستند. کسی که با همسالانش اشتراکی حس نمیکند، اغلب دچار بلوغ زودرس شناختی یا حساسیت پردازشی بالاست؛ مغزش محرکها را عمیقتر پردازش میکند و گفتوگوهای سطحی همسالان برایش بیمعنا میشود. نتیجه، تنهایی موقت است، اما همان مسیر میتواند به خلاقیت و استقلال فکری منجر شود.
راهکار:
این حس را میتوان نشانهی «ناهمزمانی رشد» دانست؛ یعنی سن تقویمیات با سن شناختی یا عاطفیات همتراز نیست. همین شکاف اغلب بعدها به استقلال فکری و خلاقیت تبدیل میشود، چون ذهنت عادت کرده مستقل از گروه فکر کند.