اگر قیامت قصه باشد، کجا تو را ببینم؟:
در روانشناسی شناختی، تصور دیدار با عزیز از دست رفته همان نواحی مغز را فعال میکند که خود دیدار. این خط شعر میگوید اگر قیامت افسانه باشد، آن تصور هم بیمعناست. اما حافظهٔ هیجانی ما قیامت خود را میسازد: هر خاطرهای از او یک رستاخیز کوچک است. سوال واقعی این است: آیا عشق به زمانخطی نیاز دارد یا خودش زمان را خلق میکند؟
راهکار:
این مصرع یک پارادوکس عاشقانه را طرح میکند: اگر قیامت قصه باشد، پس جدایی ابدی است. ولی در عرفان، قیامت لحظهٔ وصال است. میتوانی این بیت را با یک بیت دیگر از حافظ یا مولانا جفت کنی که بر «لقای حق» تأکید دارد تا تضاد معنایی جذابی ایجاد شود.