شک به احساسات طرف مقابل: آیا او هم مثل من دوست داشت؟:
مغز انسان در نبودِ پاسخ قطعی، «شکاف ابهام» را با خیالپردازی پر میکند؛ پژوهشهای روانشناسی شناختی نشان میدهند عدم اطمینان در روابط، ترشح دوپامین را تا ۴۰٪ افزایش میدهد چون پاداشِ متغیر قویترین شکل شرطیسازی است. به همین دلیل فکر کردن به «آیا او هم مثل من دوست داشت؟» عملاً یک قمار عصبی است. جالبتر اینکه حافظه ما احساسات گذشته را بر اساس حال بازنویسی میکند، پس شاید سؤال واقعی این نیست او چه احساسی داشت، بلکه این است که اکنون چه روایتی را انتخاب میکنی.
راهکار:
این جمله را میشود از زاویه «اصل عدم تقارن» دید: در هر رابطه، دو نفر هرگز یک احساس را به شکل یکسان تجربه نمیکنند، حتی اگر شدت آن مشابه باشد. بهجای رسیدن به پاسخ قطعی، میتوانی این تردید را سوختِ یک روایت شخصی ببینی؛ مثلاً نوشتن یک داستان کوتاه از زبان هر دو طرف تا ببینی کدام روایت برایت زندهتر است.