کلبهی سرد و شهریور اهواز؛ شعری برای گرمای تو:
دما فقط حس پوست نیست؛ مغز ما «گرمی» را با اعتماد و «سردی» را با طرد کردن رمزگذاری میکند. بر اساس روانشناسی embodiment، لمس یک فنجان گرم باعث میشود آدمها را گرمتر و صمیمیتر ارزیابی کنیم! کردستانِ آذر تا ۲۰- درجه سرد میشود و اهوازِ شهریور بعضی سالها از ۵۰+ میگذرد؛ این شکاف ۷۰ درجهای در شعر تو فقط جغرافیا نیست، یک کهنالگوی عاطفی است. آیا میشود سردیِ گذشته را با گرمایِ حالا جبران کرد؟
راهکار:
توسعهی این تصویر: در ادامه، «شهریور اهواز» را با یک حس ملموس همراه کن؛ مثلاً شرجیِ نفسگیر یا بادی که تا استخوان نفوذ میکند، تا تضاد سردی و گرمی عمیقتر شود.