دعا برای شهادت و نماز خواندن برای شهیدان دیگران:
آیا میدانستید در روانشناسی شناختی به این پدیده «ناهماهنگی نقشها» میگویند؟ وقتی فردی خود را در موقعیتی تصور میکند که دیگری آن را تجربه کرده، مغز به طور خودکار احساس گناه یا حسرت تولید میکند. اینجا نویسنده از دعا برای شهادت به نماز میت رسیده؛ یک چرخش تمامعیار از آرزو به وظیفه. جالب اینجاست که در فرهنگهای مختلف، مراسم سوگواری اغلب بازتابی از آرزوهای برآوردهنشدهٔ خود بازماندگان است. آیا این احساس صرفاً حسرت است یا نوعی یادآوری از ارزشهای از دست رفته؟
راهکار:
این متن یک نگاه تلخ به جابهجایی نقشها دارد. میتوان آن را به عنوان یک تأمل در مورد نیت و تقدیر بسط داد: شاید دعا برای شهادت، بیش از آنکه آرزوی مرگ باشد، پذیرش سبک زندگی فداکارانه است؛ و این که گاهی کسانی که نماز میخوانند، خود شهید معنوی میشوند.