بقول شهید دهقان امیری: این حرم گفتن من را نشنیدی؟ | شعر کربلایی:
از نظر مهندسی صوت، گنبد و گلدستههای حرمها بهعنوان تشدیدگرهای طبیعی صدا طراحی شدهاند تا بازتاب صدا حس محصور بودن در رحمت الهی را ایجاد کند. در روانشناسی دین، پدیدهای به نام 'خاموشی خدا' (Divine Silence) وجود دارد که همعرضِ 'شب تاریک روح' عارفان است: هرقدر فریاد بلندتر، پژواک کمتری برمیگردد. این شعر درست روی لبهٔ این پارادوکس ایستاده: حرمی که صدای همه را پخش میکند، صدای تو را نمیشنود.
راهکار:
این بیت تناقضِ عمیقی را رو میکند: جایی که زمین و آسمان برای شنیده شدن دعا گره خورده، تو حس میکنی صدایت در خودِ حرم هم گم شده. شاید این 'نشنیدن' همان 'شنیدنِ خاص' خدا باشد که جوابت را در سکوت پیچید تا فقط خودِ زمزمهات برایت بماند. این زاری، خودش نوعی وصل است.