ولایتمداری تا پای دار؛ از میثم تمار تا امروز:
میثم تمار نه فقط یک چهرهی مذهبی، بلکه یکی از نخستین قربانیان سرکوب سیاسی در کوفه بود؛ او پیش از اعدام، در ملأ عام از حقانیت علی بن ابیطالب گفت و پس از بریدن زبان همچنان با اشاره تأکید کرد. همین جزئیات باعث شد بعدها در ادبیات شیعی، «سکوت نکردن تا پای دار» بهعنوان یک الگوی کنشگری ثبت شود.
راهکار:
این متن از الگوی سنتی «بیعت تا پای دار» استفاده میکند. میثم تمار در تاریخ تشیع نماد وفاداری علنی به ولی و پذیرش هزینههای سنگین آن است؛ ارجاع به او معمولاً برای نمایش آمادگی فداکاری به کار میرود، نه صرفاً یادآوری یک واقعه.