شیفتگی به یک جفت چشم

باختن جوانی برای یک جفت چشم؛ داستان یک شب فراموش‌نشدنی:

تماس چشمی پایدار ترشح اکسی‌توسین و دوپامین را افزایش می‌دهد و سیستم پاداش مغز را دقیقاً مثل قمار روشن می‌کند. در تاریکی شب مردمک‌ها گشادترند و مغز ناخودآگاه مردمک گشادشده را جذاب‌تر ارزیابی می‌کند؛ یعنی آن شب احتمال باخت علمی هم بالا بود. اگر دوباره همان چشم‌ها را می‌دیدی، باز می‌باختی؟

راهکار:

هرچه را در اوج هیجان از دست می‌دهیم، مغز به‌عنوان خاطره‌ای نادر بایگانی می‌کند؛ آن شب با آن چشم‌ها شاید تنها لحظه‌ای بود که جوانی‌ات را واقعاً حس کردی، نه باختی.