حضور باهت؛ وقتی بودن شبیه نبودن می‌شود:
در فیزیک کوانتومی، خلأ مطلق وجود ندارد: نوسانات کوانتومی مدام جفت‌ذره‌های مجازی می‌سازند و نیست می‌کنند. مغز هم در خلأ حسی، شبکه پیش‌فرض را فعال می‌کند و حس پوچی را به روایت «خود» تبدیل می‌کند. پس شاید حضور باهت نه غیاب، بلکه بودنِ پنهانی است که فقط با نبودن اندازه‌گیری می‌شود. اگر عدم هم پر از نوسان است، آیا حضور باهت هم نوعی بودن پنهان نیست؟
راهکار:
این حضور باهت مرز میان بودن و نبودن نیست؛ نقطه‌ای است که آگاهی خودش را تماشا می‌کند. شاید همین حس کشنده نشانهٔ زنده‌بودن عمیق‌تر است: فقط موجودی که هست می‌تواند فقدان را حس کند. نوشتن از این حالت، خودش یک نوع حضورِ نام‌گذاری‌شده است.