شبیه خاطرات

وقتی غریبه‌ای شبیه خاطراتت باشد:

حافظه‌ی انسان یک فایل ضبط‌شده نیست؛ هر بار که خاطره‌ای را به یاد می‌آوریم، مغز آن را بازنویسی می‌کند. تحقیق‌های علوم اعصاب نشان می‌دهد «شبیه بودن» یک نفر به خاطرات، اغلب خطای پیش‌بینی مغز است: مدارهای عصبی چهره‌ی جدید را با نسخه‌ای که خودت بارها تغییر داده‌ای مقایسه می‌کنند. پس شاید او هیچ‌وقت شبیه خاطره‌ات نبوده؛ خاطره‌ات شبیه او شده است. آیا تا به حال کسی را فقط چون یادآور گذشته بود، دوست داشته‌ای؟

راهکار:

بازنویسی: شاید آن غریبه واقعاً آشنا باشد؛ هر آدم جدیدی که شبیه خاطره‌هاست، فقط آینه‌ی همان عشق ناتمام است، نه تکرارش.