شبیه بودن چشم‌ها

وقتی چشم غریبه تو را یاد او می‌اندازد:

قشر بینایی برای تشخیص چهره فقط چند خط و فاصله چشم و ابرو را می‌خواند؛ همین الگوی ناقص می‌تواند آمیگدال و هیپوکامپ را فعال کند و دوپامینِ پاداشِ «او» را بدون حضور او ترشح کند. مغز شباهت را میان‌بری برای تداوم دلبستگی می‌سازد، حتی وقتی غریبه شباهت واقعی ندارد. چرا یک شباهت ناقص از کل واقعیت قوی‌تر عمل می‌کند؟

راهکار:

ذهن برای بقا به شباهت‌های ناقص سریع‌تر از هویت واقعی واکنش نشان می‌دهد؛ چشم غریبه فقط یک تریگر است، نه خودِ او. همین جرقه را به تمرینی کوتاه تبدیل کن: سه تفاوت همان غریبه با او را بنویس تا مغز از حلقهٔ «او» به «اینجا و اکنون» برگردد.