چرا بعضی آدمها شبیه خاطرات قدیمیمان میشوند؟:
مغز انسان برای صرفهجویی در انرژی، افراد جدید رو با «الگوهای عاطفی» قدیمی تطبیق میده. این پدیده «طرحواره» نام داره: اگر خاطرهای از یک رابطه ناتمام داری، ناخودآگاه آدمهای جدید رو توی همون قالب میبینی تا فرصت «تکمیل» اون داستان رو پیدا کنی. این یه تلهی شناختیه، نه نشونهی سرنوشت. چطور میشه این الگو رو شکست؟
راهکار:
این حس میتونه از «اثر زایگارنیک» ناشی بشه: ذهن ما ناخودآگاه به دنبال تکرار الگوهای ناتمام عاطفی میگرده. شاید اون فرد واقعاً شبیه خاطرات نیست، بلکه خاطرات رو شبیه اون فرد میبینی.