شب پر ابر

خستگی از شب پر ابر و جستجوی ماه:

ماه در شب ابری ناپدید نمی‌شود؛ نور آن حدود ۳۸۴هزار کیلومتر راه می‌آید و فقط ۱.۳ ثانیه تا چشم ما فاصله دارد، اما ابری چندصد متری کافی است تا مغز آن را «غایب» ثبت کند. همین خطای ادراکی در خلق‌وخو هم رخ می‌دهد: نبودِ دیده‌شدن با نبودن یکی نیست. اگر ماه پشت ابر است، چه چیز دیگری را با «دیده نشدن» اشتباه می‌گیریم؟

راهکار:

شب ابری ماه را پنهان می‌کند نه حذف؛ خستگی هم می‌تواند نشانه‌ی نزدیک شدن به روشنایی باشد. تصویر را ادامه بده: ماه را نه در آسمان، در انعکاس نور روی شیشه یا چشم کسی پیدا کن؛ این ادامه، شعر را از پرسش به کشف می‌برد.