شعر شب و روز من در حسرت هزار آرزو:
جالب است بدانید پژوهشهای عصبشناسی نشان داده که وقتی آرزوها به «خود» و «دیگری» دوپاره میشوند، مدارهای دوپامین و سروتونین در مغز دچار ناهماهنگی میشوند و احساس بنبست ایجاد میکنند. این بیت دقیقاً همان شکاف نورولوژیک بین خودپنداره و دلبستگی را ترسیم کرده. آیا تا به حال شده آرزویی داشتهباشی که هم برای خودت و هم برای دیگری بود، اما هر دو را از دست دادی؟
راهکار:
شاید این شعر یادآور این باشد که گاهی «رسیدن به خویش» خودش بزرگترین وصال است؛ پیشنهاد میکنم یک دقیقه سکوت کنی و ببینی کجای این راه، خودت را گم کردهای.