شب بیستارهام، گوری در دل تاریکی:
واقعیت علمی عجیب: «بیستارگی مطلق» در زمین تقریباً ناممکن است؛ ستارگان همیشه جایی در پس غبار کهکشانی یا آلودگی نوری پنهانند. مغز انسان در تاریکی کامل دچار محرومیت حسی میشود و توهم بصری (اثر گانزفلد) میآفریند. شاید «گور» استعارهای از همین گورستان ادراک باشد. پرسش تند: اگر ستارهای نباشد، تاریکی زندان است یا بوم خالی یک جهان تازه؟
راهکار:
شب بیستاره شاید مثل گور باشد، اما این تاریکی مطلق بهترین پردهی نمایش برای نورهای درونیست که در شلوغی روز هرگز دیده نمیشوند. گاهی ظلمت، نه پایان، که دعوتی است برای افروختن شمعی از جنس خودآگاهی.