بخشیدمت؛ ولی تو خودت را نبخش!:
در روانشناسی، نبخشیدن خود با افزایش نشخوار فکری و کورتیزول مرتبط است؛ تحقیقات نشان میدهد افرادی که خود را نمیبخشند، کیفیت خوابشان شبیه افراد با اضطراب مزمن میشود. جالبتر آنکه بخشیدن دیگران فشار خون را کاهش میدهد، اما خودبخشنگری نکردن دقیقاً اثر معکوس دارد. اگر بخشش واقعی آزادی است، چرا بعضیها زندانی وجدان خودشان میمانند؟
راهکار:
این جمله مرز بخشش و فراموشی را جابهجا میکند: بخشیدنِ تو آزادت میکند، اما یادآوری دردِ شبها قراردادی یکطرفه است. شاید اینطور ببینی: اگر بخشیدی، دیگر لازم نیست برای زخمِ آن شبها از کسی اجازه بگیری؛ آنها بخشی از نقشهی رهاییاند، نه بدهیِ ماندگار.