شب های انتظار

دلتنگی عاشقانه و امید به صبحی ساده با معشوق:

مغز انسان هنگام انتظار برای دیدنِ عزیز، دوپامین ترشح می‌کند؛ همان مسیر پاداشی که در اعتیاد فعال می‌شود. پس «امیدِ صبح» فقط حس شاعرانه نیست، یک سازوکار شیمیایی بقاست. نکته جذاب‌تر: عدم‌قطعیت، دوپامین را بیشتر از قطعیت بالا می‌برد؛ پس «شاید تو ندانی» دقیقاً همان جرقه‌ای است که شب را به صبح وصل می‌کند.

راهکار:

نگاه دیگر: «هر شب» در این جمله نه تکرار، بلکه یک آیین است؛ آیینی که صبح را به معجزه تبدیل می‌کند.