شب بخیر برای شبهایی که دیگر نیستم:
آیا میدانستی که مغز انسان در تاریکی مطلق، توهمات شنیداری و بصری تولید میکند تا تنهایی را پر کند؟ این پدیده «محرومیت حسی» نام دارد و نشان میدهد ذهن ما از سکوت مطلق وحشت دارد. شاید «شب بخیر» گفتن به کسی که نیست، تلاشی ناخودآگاه برای پر کردن همان سکوت باشد. چرا ذهن ما حاضر است واقعیت را تحریف کند تا از تنهایی فرار کند؟
راهکار:
این متن انگار از جایی عمیق زخم خورده. اگر حس میکنی کسی را برای همیشه از دست دادهای، شاید وقتش رسیده که یک نامهی خداحافظی واقعی برای خودت بنویسی و آن را بسوزانی. رها کردن، گاهی تنها راه نفس کشیدن است.