شب بدمزه

شیرینی هر لحظه از شب بدمزه:

طبق «اثر اوج-پایان» کانمن، مغز یک تجربه را با شدیدترین لحظه و لحظه‌ی پایانش قضاوت می‌کند، نه مجموع سختی‌ها. یک شب بد اگر با یک لحظه‌ی شیرین تمام شود، در حافظه به «شبی که شیرین بود» بازنویسی می‌شود. این خطای ذهنی باعث می‌شود خاطرات تلخ هم قابلیت تبدیل شدن به طلا را داشته باشند. شبکه‌های عصبی با تحریک دوپامین در دل استرس، «یادگیری تقویتی» می‌سازند؛ دقیقاً همان چیزی که به آن می‌گوییم شیرینیِ شبِ بدمزه.

راهکار:

شبِ بدمزه همان تضادی است که شیرینی لحظه‌ها را قابل درک می‌کند؛ اگر تلخی نبود، واژه‌ی شیرینی معنایی نداشت.