باران غم و قاب عکس تو روی دیوار:
بوی باران که به آن «پتریکور» میگویند، از مولکول ژئوسمین ساخته میشود و این مولکول مستقیماً به آمیگدال مغز میرود، همان جایی که خاطرات هیجانی و تلخوشیرین ثبت میشوند. به همین دلیل شبِ بارانی فقط هوای گرفته نیست؛ مغز دارد فیلمِ خاطرات را بدون فیلترِ منطق برایت پخش میکند. این همان مکانیسمی است که نوستالژیِ باران را هم تلخ میکند هم شیرین. حالا سؤال این است: قابِ عکسِ روی دیوار، برای تو یک پنجره است یا یک آینه؟
راهکار:
شاید این قاب عکس نه برای دیدنِ او، که برای دیدهشدنِ خودِ توست؛ بارانِ امشب میتواند آیینهای باشد برای گفتوگو با خودت.