شب بی بود

شب بی بود و صبح شد؛ پیام امید در ناامیدی:

در زیست‌شناسی، هر سحرگاه با ترشح کورتیزول و قطع ملاتونین، مغز یک «تولد دوباره» شیمیایی را تجربه می‌کند. جالب اینجاست که حتی نابینایان مطلق هم به واسطه گیرنده‌های نوری در پوست، طلوع را حس می‌کنند و ریتم شبانه‌روزی‌شان تنظیم می‌شود. پس صبح فقط یک پدیده بصری نیست، یک زلزله هورمونی در کل بدن ماست. آیا تا به حال شده بدون ساعت، طلوع را در بدنتان حس کنید؟

راهکار:

شبِ «بی بود» مثل خلأ کوانتومی می‌مونه: جایی که «نیستی» می‌تونه ناگهان به «هستی» تبدیل بشه. درست مثل صبح که از دل تاریکی مطلق سر برمیاره. این یک پارادوکس زیبای علمی-شعری‌ست.