شب ارادت

شب ارادت؛ شعر عشق به اهل بیت و درس وفا:

در انسان‌شناسی عصب‌شناختی، گریه‌ی آیینی نه تخلیه‌ی هیجان که نوعی خودتنظیمی جمعی است؛ پژوهش‌ها نشان می‌دهند نوحه با ریتم آهسته، ضربان قلب افراد گروه را همگام می‌کند و اکسیتوسین ترشح می‌شود؛ همان هورمونی که در نوازش مادر و پیوند گروهی نقش دارد. شب‌زنده‌داری سحر، با کاهش کورتیزول، سوگِ امن را ممکن می‌کند؛ یعنی جایی که دلِ گدا می‌آموزد وابستگیِ بدون تبدیل‌شدن به قربانی را تجربه کند. آیا می‌شود این حس را بدون مراسم، در میانه‌ی روز هم تولید کرد؟

راهکار:

این متن، ارادت را در قالب محفل و سحر می‌بیند؛ می‌توانی همان تصویر را به لحظه‌های عادی زندگی ببری: یک «یاعلی» آرام میان شلوغی روز، همان گدای درِ شم بودن است؛ نه در مراسم، بلکه در انتخابِ لحظه‌ها. این بازتعریف، شعر را از شب به همه‌ی ساعت‌های زندگی می‌کشاند.