تنها کسی که صدامو برام گذاشت شارژر گوشیم بود:
مغز انسان هنگام احساس تنهایی، برای جبران نبود پیوند انسانی، به اشیا نیت و شخصیت میدهد؛ به همین دلیل شارژر نه صرفاً یک کابل، بلکه یک همدم اضطرابزدا میشود. از منظر علوم اعصاب، دیدن درصد شارژ رو به بالا مانند دریافت پاداش متغیر عمل میکند و دوپامین آزاد میکند؛ یعنی در سطح شیمیایی، وفاداری شارژر واقعاً در مغز شما ثبت میشود. جالبتر این که ترس از تمام شدن باتری آنقدر شایع شده که نام علمی «نوموفوبیا» را به خود گرفته است. حالا سوال تیز: چرا برای رابطههای انسانی هشدارِ ۵٪ وجود ندارد؟
راهکار:
این شوخی در واقع نسخه مدرن «تنها تکیهگاهم دیوار بود» است؛ فقط اینبار تکیهگاه یک کابل لیتیومی است که با قطع برق هم دست از حمایت برنمیدارد. شاید به همین دلیل است که آدمها با ۵٪ باتری وحشت میکنند اما از روابطی که هر روز شارژ روانی ما را خالی میکنند، بیتفاوت عبور میکنند.