تو نقش اصلی زندگی منی:
در روانشناسی شناختی، پدیدهای به نام «نقشپذیری عاطفی» وجود دارد: وقتی کسی را «نقش اصلی» مینامیم، ناخودآگاه بخشی از خودپندارهمان را به او واگذار میکنیم. این فرایند در روابط صمیمی میتواند حس امنیت بدهد، اما اگر بیش از حد شود، مرزهای فردی را محو میکند. آیا شما در این نقشآفرینی، استقلال خود را هم حفظ کردهاید؟
راهکار:
این جمله زیبا یادآوری میکند که هر کسی در زندگی ما نقشی دارد، اما مهمتر این است که خودمان نقش اصلی زندگیمان را بازی کنیم. شاید وقت آن رسیده که از خود بپرسید: آیا این نقش را به دیگری سپردهاید یا خودتان در صحنهٔ اصلی ایستادهاید؟