چرا به آدم سمی شانس دوباره میدهیم؟:
پشت این مقایسه، پدیدهای به نام «سوگیری تأیید» نهفته است: مغز ما برای حفظ تصویر ذهنی از یک رابطه، شواهد بد را نادیده میگیرد. جالب اینجاست که در آزمایشهای نوروساینس، تصمیمگیری درباره آرایشگر از قشر پیشپیشانی میگذرد، اما درباره شریک عاطفی از آمیگدال (مرکز هیجان) – پس این دو اصلاً قابل قیاس نیستند. شما چطور این دو را در ذهنتان جدا نگه میدارید؟
راهکار:
این سوال ریشه در خطای شناختی «هزینهٔ از دست رفته» دارد: در روابط عاطفی به خاطر سرمایهگذاری گذشته، ترک کردن را باخت میبینیم، اما با آرایشگر هیچ وابستگی عاطفی نداریم. راهکار: هر بار که به خود میگویید «این بار فرق میکند»، از خود بپرسید «اگر آرایشگرم بود چه میکردم؟»