امنترین پناه من: شانه بیریای تو:
جالب است بدانی که مغز هنگام احساس امنیت در آغوش یک نفر، دقیقاً همان نواحی را فعال میکند که در زمان پناه گرفتن فیزیکی از خطر فعال میشوند. این یعنی شانهای که به آن تکیه میکنی، در سطح عصبی معادل یک پناهگاه واقعی است. حتی تحقیقاتی نشان داده که تماس پوستی با فرد مورد اعتماد، سطح کورتیزول (هورمون استرس) را تا ۳۰٪ کاهش میدهد. آیا تا به حال شده که بدون هیچ کلامی، فقط با تکیه دادن به شانه کسی، آرامش را تجربه کنی؟
راهکار:
میتوانی این حس را به یک تمرین ساده تبدیل کنی: از پارتنر یا دوست نزدیکت بخواه در لحظهای که شانهاش را به تو میدهد، دقیقاً همان جمله را برایت تکرار کند. این کار باعث تقویت مدارهای عصبی اعتماد میشود.