شانهای که تکیهگاه بود و رفت:
جالب است بدانید در روانشناسی، «همراهی» (Shoulder-to-Shoulder) یکی از عمیقترین اشکال دلبستگی است، حتی قویتر از روبرو شدن. وقتی کسی شانه به شانهات راه میرفت، یعنی بدون نگاه کردن به چشمانت، مسیرت را تأیید میکرد. از دست دادن این همراهی، بیش از جدایی فیزیکی، حس «بیمسیری» میآورد. شاید به همین دلیل است که این متن اینقدر تلخ و آشناست. سوال: آیا تا به حال برایتان پیش آمده که یک همراهی، بیشتر از یک عشق، دلتنگتان کند؟
راهکار:
این متن یک استعارهٔ قدرتمند از فروپاشی همراهی است. شانهای که تکیهگاه بود، حالا موازی با دیگری رفته. اگر این حس را تجربه میکنی، شاید وقتش رسیده که شانههای خودت را محکمتر از قبل بسازی. گاهی جدایی نه پایان، که شروعِ ایستادن روی پای خودت است.