شاهکار بودن در عین فروتنی؛ از زمین تا آسمان:
آیا میدانستی مغز انسان در حالت «تفکر درباره خود» همان شبکهای را فعال میکند که در فروتنی و همدلی هم فعال میشود؟ یعنی فروتنی نه ضعف، بلکه نشانه بلوغ مدارهای عصبی است. جالب اینجاست که بزرگترین نوابغ تاریخ، مثل انیشتین، خود را «کودکی که در ساحل ایستاده» توصیف میکردند. شاید «روی زمین بودن» همان کلید کشف ناشناختههاست. نظر شما چیه؟ آیا فروتنی باعث پیشرفت میشه یا مانع؟
راهکار:
این جمله رو میشه اینطور بازنویسی کرد: «تو یه شاهکاری، ولی نه به خاطر اینکه بالای سر بقیهای، بلکه چون روی زمین محکم ایستادهای.» این نگاه به جای غرور، باعث میشه ارزش واقعیت رو در خدمت به دیگران ببینی.