شادی به گور میرود؛ میراث رنجآفرینان:
در روانشناسی اجتماعی، پدیدهای به نام «انتقال رنج» نشان میدهد کسانی که عمداً رنج میآفرینند، اغلب خود قربانیان سلسلهای از ترومای حلنشدهاند. پژوهشها ثابت کردهاند سرکوبگران مزمن، پایینترین سطح رضایت از زندگی را تجربه میکنند و در نهایت شادی خودشان نیز به گور میرود. اگر شادی را با خود میبرند، پس چه چیزی در آنها زنده مانده است؟
راهکار:
در رواندرمانی وجودی، مفهومی به نام «اصالت رنج» هست: آنان که رنج میآفرینند، خود در باتلاق رنجی حلنشده گرفتارند. شادیای که به گور میبرند، پیش از هر کس در وجود خودشان مدفون شده بود. این شعر را میتوان از زاویهٔ «عدالت درونی ترومای سرکوبگر» بازخوانی کرد: ویرانکنندگان، نخستین قربانیان خویشند.