شعرترین شعر

شعرترین شعر منی: دلنوشته‌ای عاشقانه:

مطالعات fMRI نشان می‌دهد شنیدن یا خواندن شعر عاشقانه، همان مراکز پاداش مغز را فعال می‌کند که دیدن معشوق واقعی – هسته اکومبنس و ناحیه تگمنتال شکمی با ترشح دوپامین روشن می‌شوند. پس تو در پرسش «خواندی؟» نه‌فقط یک پاسخ، بلکه هم‌زمانی عصبی می‌خواهی؛ تلاشی برای یک ارگاسم شاعرانه مشترک. آیا ریتم شعرت توانست این مدار را در او کامل کند؟

راهکار:

تو با این شعر، مشغول اندازه‌گیری نبض عشق هستی. نکته اینجاست: آیا کسی که واقعاً شعر توست، نیاز به خواندن دارد تا بداند؟ شاید او پیش از نوشته شدن، در تپش قافیه‌های قلبت می‌زیسته.