شعرهای پنجره

پنجره‌ای که از رفتن، تا همیشه باز ماند:

مغز در مواجهه با صحنه‌های ناتمام، «توسعه‌ی مرز» (boundary extension) انجام می‌دهد: تصویر را فراتر از قابِ دیده‌شده می‌سازد. پنجره‌ی شعر تو هم به همین دلیل تا ابد باز می‌ماند؛ چون ذهن، رفتن را تمام‌شده نمی‌پذیرد و مدام همان لحظه را بازسازی می‌کند. آیا این دهانِ وا، حافظه‌ای است که از بازبینیِ حادثه دست نمی‌کشد؟

راهکار:

این تصویر فقط روایتِ رفتن نیست؛ روایتِ بهتِ یک شاهد است. همان دهانِ باز را می‌توانی در ادامه به «انتظار» تبدیل کنی: پنجره‌ای که تا همیشه منتظرِ برگشتن است. این قابِ باز، در واقع دعوتی است به روایتِ بازگشت؛ نه پایان، بلکه تعلیقِ داستان.