شعرای شیراز

تخت جمشید و شاعران شیراز؛ حافظه تاریخی ایران:

تخت جمشید فقط کاخ نبود؛ یک بایگانی زنده بود: الواح گلی بارو و خزانه به خط میخی عیلامی، پارسی باستان و بابلی، از جیره کارگران تا سفرها را ثبت می‌کردند. پس حافظه ایران هم‌زمان سنگی و شعری است؛ شیراز با حافظ و سعدی همان کاری را کرد که کتیبه‌ها با فرمان‌ها: جاودانه‌سازی زبان.

راهکار:

این جمله را می‌توان به یک پل تبدیل کرد: تخت جمشید حافظه رسمی و سنگی ایران است، شیراز حافظه شاعرانه و سیال آن. اگر قرار است «یادمون نمیره» فقط شعار نماند، یک بیت از حافظ یا سعدی را کنار یک نقش‌برجسته هخامنشی بگذار؛ آن‌جا دو نوع روایت از یک تمدن به هم می‌رسند.