شعر زندگی

شعر کاش میشد سرنوشت را دوباره نوشت:

رباعی خیام: دم را دریاب که زندگی همین است:

می‌دانستید که از نظر عصب‌شناسی، لذت «لحظه حال» با ترشح دوپامین گره خورده است؟ دوپامین نه فقط پاداش، بلکه انتظار پاداش را کدگذاری می‌کند. خیام با گفتن «خوش باش دمی» در واقع دستورالعملی برای بیشینه‌سازی این چرخه عصبی صادر کرده است. جالب اینجاست که پژوهش‌ها نشان می‌دهند وقتی مغز کاملاً غرق لحظه است، احساس زمان کند می‌شود؛ دقیقاً خلاف «عمر جاودانی» که او از آن سخن می‌گوید. این تناقض را چه می‌دانید؟

راهکار:

این رباعی، دعوت به «خودکشی زمانی» نیست، بلکه فریادی برای «فشرده‌سازی هستی» است: یعنی تمام زندگی را در یک دم خلاصه کن. از نگاه روانشناسی مثبت‌گرا، این شعر تمرینی برای «لنگر انداختن» در لحظه حال است تا اضطراب آینده و حسرت گذشته را خنثی کند.