شعر تو قلب و تن و روحم شدی

تو قلب و تن و روحم شدی؛ شعری ناب از یکی‌شدن عاشقانه:

مغز انسان در اوج عشق رمانتیک، الگوی فعالیتی مشابه فاز شیدایی و اعتیاد را نشان می‌دهد: ترشح دوپامین در ناحیه تگمنتوم شکمی باعث احساس سرخوشی و «ادغام» هویت با معشوق می‌شود. این همان حس «تو همه وجودم شدی» است که از دید عصب‌شناسی، مغز ما مرز خود و دیگری را موقتاً محو می‌کند.

راهکار:

این حس یگانگی که در شعر آمده، در روانشناسی با عنوان «خودگستری» شناخته می‌شود: گنجاندن دیگری در خودپنداره. یعنی مرز بین خود و معشوق از بین می‌رود و او را بخشی از هویت خود می‌بینیم.