شعر تنهایی و خدا

غم بی‌انتها و نفرین به عشق؛ شعری در آغوش تنهایی:

بر اساس تحقیقات عصب‌شناختی، طرد اجتماعی و شکست عاطفی همان مدارهای مغز را فعال می‌کند که دردی فیزیکی مانند شکستگی استخوان. به‌همین دلیل «دل درد» ناشی از عشق یک استعاره نیست، واکنشی بیوشیمیایی است. وقتی شاعر می‌پرسد «خداوندا چیست این در این دل پر دردم»، در واقع سیستم آمیگدال و قشر کمربندی قدامی‌اش بی‌وقفه زنگ خطر تنهایی را به صدا درآورده‌اند. سهم «باده و تنهایی» نه یک سرنوشت شاعرانه، که تلاشی غریزی برای بی‌حس‌کردن همان مدار عصبی است.

راهکار:

این نگاه آغشته به دوگانهٔ طلب همدم و انزجار از عشق، ریشه در روان‌شناسی دلبستگی دارد. می‌توانی این حس نوسانی را از زاویهٔ یک 'راویِ انتخاب‌گر' بازسازی کنی: نه قربانیِ غم، که کسی که آگاهانه تنهایی را با باده انتخاب کرده چون پشت نقابِ همدمی را دیده است. این چرخش، تراژدی را به قدرت بدل می‌کند.