شعر سکوت و تنهایی

شعر سکوت؛ فریادهای درون و تنهایی:

مطالعات روان‌شناسی زبان نشان می‌دهد جمله‌های دارای مکث، عمیق‌تر از جمله‌های بی‌وقفه به یاد می‌مانند؛ مغز مکث را به‌عنوان فضای تفسیر پر می‌کند. در شعر، همین مکاشفه رخ می‌دهد: سکوت شاعر مثل اتاق تاریکی است که شنونده با فریاد خودش روشنش می‌کند. آیا سکوت همیشه پیام است یا همیشه پرسش؟

راهکار:

این دو خط، سکوت را نه غیبت صدا بلکه فشردگی فریاد می‌بیند؛ مثل اتاقی که دیوارهایش صدا را می‌بلعند و پژواک را نگه می‌دارند. ادامه‌ای که تصویر را کامل می‌کند: مترجمی که در همان سکوت پاسخ می‌دهد، نه نجات‌دهنده‌ای که از بیرون می‌آید.