شعر سقوط و پرواز

تجربه سقوط به قصد پرواز:

در یادگیری حرکتی، مغز از طریق «خطای پیش‌بینی» تعادل را می‌آموزد؛ یعنی نوزاد انسان پیش از راه رفتن صدها بار می‌افتد تا مخچه‌اش مدل جاذبه را بسازد. خلبانان نظامی هم در سانتریفیوژ بارها دچار سقوط کنترل‌شده می‌شوند، چون سقوط آگاهانه آستانه‌ی تحمل سیستم عصبی را بالا می‌برد و واکنش‌های سریع را ذخیره می‌کند.

راهکار:

این جمله را میشود اینطور هم خواند: سقوط یک خطای محاسباتی نیست، بلکه داده‌ی خام برای تنظیم زاویه‌ی پرواز است. هر بار که با نیت پرواز سقوط می‌کنی، در واقع مغزت دارد مسیر را تصحیح می‌کند؛ پس سقوط را نه شکست، بلکه نسخه‌ی آزمایشی پرواز ببین.