اگر امشب نهنگ بودم؛ شعری برای شبهای بیقراری:
نهنگهای گوژپشت آوازهایی میخوانند که تا ۲۰ هزار کیلومتر در اقیانوس پخش میشود. شاید میل به ساحل، غریزهٔ رساندن این نغمه به گوش خاک باشد. جالب اینجاست که نهنگها اغلب برای زایمان به آبهای کمعمق ساحل پناه میبرند تا نوزاد از حملهٔ کوسهها در امان بماند. اگر امشب نهنگ بودی، آیا واقعاً به ساحل میرفتی یا این فقط ندایی تکاملی برای امنترین آبهاست؟
راهکار:
این جمله را میتوان از دریچهی فرویدی دید: دریا نماد ناخودآگاه است و نهنگ، غریزهای عظیم و خاموش که ناگهان تصمیم میگیرد خود را به ساحل آگاهی برساند. شاید این بازگشت به خودآگاهی، نه تسلیم، که تلاشی برای بازتعریف خویشتن باشد. نهنگی که ساحل را انتخاب میکند، شاید در پی خشکیایست که از یاد برده است.