شعر شب و حدیث ناتمام

شب و حدیثی که به پایان نرسید؛ بیتی عاشقانه:

مغز هنگام گفت‌وگوی عمیق، دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کند و ادراک زمان را فشرده می‌سازد؛ برای همین شبِ مکالمهٔ طولانی کوتاه می‌آید. اثر زیگارنیک هم نشان می‌دهد گفت‌وگوی ناتمام بسیار بیشتر از مکالمهٔ کامل در حافظه می‌ماند و ذهن مدام آن را مرور می‌کند. این بیت هر دو پدیده را پیش از روان‌شناسی مدرن فشرده کرده است.

راهکار:

این بیت را می‌توان از دریچهٔ «اثر زیگارنیک» خواند: مغز گفتگوهای ناتمام را بیشتر از مکالمات کامل به خاطر می‌سپارد و مدام مرورشان می‌کند؛ پس تمام‌نشدن این حدیث، خودش دلیل ماندگاری آن است.