رفتن جان از بدن؛ تجربه‌ای که سعدی با چشم خود دید:
در ایست قلبی، مغز تا چند ثانیه انفجاری از امواج گاما و فعالیت هماهنگ نشان می‌دهد؛ برخی عصب‌شناسان همین را منشأ تجربه خروج از بدن و مرور زندگی می‌دانند. اما تناقض اینجاست: برای «دیدن» رفتن جان، هنوز باید در نقطه‌ای از بدن ایستاده باشی. شاید شاعر دقیق‌ترین توصیف آستانه مرگ را با همین نگاه اول‌شخص ثبت کرده است.
راهکار:
در نگاه این بیت، مرگ یک اتفاق شنیدنی نیست؛ یک مشاهده مستقیم است. می‌توانی همین قاب را به لحظه‌هایی بسط بدهی که آدم نسخه قبلی خودش را از بیرون تماشا می‌کند: پایان یک رابطه، ترک یک شهر، یا همان لحظه که تصمیم می‌گیری آدم دیگری شوی. شاید «جان» در اینجا همان خودِ قدیمی‌ات باشد که دارد می‌رود.