شعر رقص وحشیانه سیمین

منع خنده زنان و رقص وحشیانه در شعر سیمین بهبهانی:

از نظر فیزیولوژیک، خنده و گریه هر دو باعث ترشح اندورفین می‌شوند و عضلات صورت را به شکل مشابهی درگیر می‌کنند. وقتی جامعه خنده را ممنوع می‌کند، مغز از مسیر گریه برای رسیدن به همان تخلیه شیمیایی استفاده می‌کند—شعر اما این گریه را به رقصی وحشیانه بدل می‌کند.

راهکار:

این شعر تنها روایت زنان نیست؛ هر گروه سرکوب‌شده‌ای را تصویر می‌کند که خنده‌اش را از دست می‌دهد اما در هنر خود به رقص و آواز پناه می‌برد. سیمین بهبهانی گریه را نه پایان، که سلاحی برای بقا در تاریخ می‌داند—نگاهت را از زن به هر انسان خاموش‌شده بچرخان.