حرص و خواب سحرگاه: چرا پیری برعکس جوانی رفتار میکند؟:
در اقتصاد رفتاری، به این پدیده «اثر نزدیکی به پایان» میگویند: هرچه افق زمانی کوتاهتر، تمایل به انباشت منابع بیشتر، حتی اگر بیاستفاده بمانند. همزمان در خوابشناسی، سالمندی معمولاً خواب سحرگاهی را سبکتر میکند، مگر اینکه فرد دچار افسردگی پنهان یا بیهدفیمزمن باشد؛ آنوقت مرحله REM در ساعات پایانی شب طولانی و سنگین میشود. یک تناقض: حرصِ بیداربودنِ ذهن، و خوابآلودگی تن. کدام پیرتر است، ذهن یا بدن؟
راهکار:
شاید این بیت دارد از خطای شناختیِ «تخفیف آینده» میگوید: سالمند چون زمانِ کمتری در پیش دارد، حرص برای لذت و مال را در «اکنون» متمرکز میکند. و خواب سحر؟ احتمالاً کنایه از وارونگی ریتم شبانهروزی نیست، بلکه از سنگینیِ بیدار شدن در لحظهای که انگیزهای برای آغاز روز باقی نمانده. جالب اینکه پژوهشها نشان میدهند افراد مسنتر اگر هدف صبحگاهی مشخصی داشته باشند، خواب سحرگاهیشان سبک میشود. پس شاید نسخهاش «هدف» باشد.